,,Jambo – hello!” heyrði maður að minnsta kosti 100 sinnum yfir daginn. Alheimsmót skáta, World Scout Jamboree, var hafið á ný. Tuttugu Víflar mættu upp í Leifsstöð þann 27. júlí árið 2007 og voru í þann mund að hefja ferðalag sem þeir höfðu beðið eftir í tvö ár og áttu aldrei eftir að gleyma. Þessi tveggja ára bið var vel þess virði, því við getum öll verið sammála um að þessi ferð var stórkostleg og mun seint líða úr minni okkar. Ferðinni var heitið til Hylands Park í Essex, Englandi. Mótið var það fjölmennasta í sögunni, en um 44.000 manns alls staðar að úr heiminum hugðust koma saman og skemmta sér ærlega í tæpar tvær vikur. Íslendingarnir fjölmenntu og voru 430 talsins, og er það stærsti hópur sem hefur farið frá Íslandi á einn og sama viðburðinn. Við Víflarnir vorum í sveitinni Flatey ásamt sextán Skjöldungum, einum Landnema og einum Hraunbúa sem er þó kominn yfir í Kópa núna.
Ferðin hófst, eins og áður kom fram, í Leifsstöð. Við Víflar mættum ofurhress og spennt en byrjuðum samstundis að hneykslast á löndum okkar, Akueyringum, þá sérstaklega vegna furðulegs klæðaburðar þeirra, en þeir gengu allir með skærappelsínugul axlabönd og klæddust stuttbuxum. Þessi fyrsti dagur var án efa sá lengsti, en eftir þriggja klukkutíma flug sátum við í sex klukkutíma í rútu. Þá tók við um hálftíma ganga á okkar tjaldsvæði með 20 kílóa farangur á bakinu. Loksins, þegar klukkan var orðin u.þ.b. 4, komumst við ofan í pokann okkar og sváfum værum svefni. Þrátt fyrir að þetta hljómi nokkuð óspennandi var þessi dagur nú bara ágætur og alveg þess virði því að næstu tvær vikur voru hreint út sagt frábærar.
Fyrsta daginn á mótinu létum við öll eins og fimm ára krakkar í leikfangabúð, heilluð af því sem fyrir augu bar. Við vorum án efa alveg gapandi yfir opnunarhátíðinni og mannfjöldanum, sem var alveg svakalegur. Allt þetta fólk, komið til að búa saman í rúma viku undir heitinu “One World, One Promise”. Veðrið lék aldeilis við okkur, glampandi sól og steikjandi hiti nær allan tímann og að sjálfsögðu vorum við fastagestir í ísbílnum. Einn daginn fór hitinn upp fyrir okkar mörk og við ákváðum að fara í eitt allsherjar vatnsstríð. Ekkert annað dugði en að hafa stelpur á móti strákum og þennan dag fengu um 120 lítrar af vatni að mæta örlögum sínum á grasbletti fyrir aftan tjaldsvæðið okkar.
Dagskráin á mótinu var heldur ekki af verri endanum, en hver dagur var vel skipulagður. Dagskráin hét öll afar frumlegum nöfnum, en sem dæmi um það má nefna Trash, Splash, Element, World Villages, Global Development, Terraville og svo framvegis. Ein eftirminnilegasta dagskráin var án efa þegar við fórum í Gilwell Park. Þar eyddum við heilum degi og fórum í bootcamp þrautabraut, sápurennibraut, fórum inn í uppblásna kúlu sem rúllaði niður rennibraut, grilluðum hikebrauð, gerðum vinabönd og leystum alls kyns skátaþrautir. Dagurinn í Gilwell Park var einn sá eftirminnilegasti, veðrið var til fyrirmyndar og ísafjöldi á mann var að meðaltali fjórir.
Fararstjórarnir okkar létu okkur að sjálfsögðu sjá um alla matseld og skiptu okkur niður í hópa vegna þess. Hver hópur sá því um matargerð einn og einn dag í einu. Yfirleitt vöknuðu allir um 6-7 leytið en matarhópurinn var svo heppinn að þurfa að vakna á undan öllum hinum, um 5 leytið, til að sækja morgunmatinn, og var það náttúrulega afar eftirsóknarvert.
Einn af hápunktum mótsins mun hafa verið Sunrise Day, eða 1. ágúst, en þann dag voru 100 ár frá því að Lord Baden Powell blés í horn og setti fyrstu skátaútileguna sem var haldin á Brownsea Island við England. Þá vöknuðum við ennþá fyrr og vorum lögð af stað á hátíðarsvæðið klukkan hálf sjö. Þetta var merkilegur og áhugaverður dagur fyrir alla skáta hvaðanæva úr heiminum. Þennan dag tóku allir sig til og voru með tjaldsvæði sitt opið fyrir gestum og gangandi og kynntu land sitt og þjóð með ýmsum hætti.
Sveitin okkar, Flatey, var án efa ein sú skondnasta. Hver dagur var drepfyndinn og einkahúmorinn í hámarki. Ef einhver utanaðkomandi gekk inn í tjaldbúðina var hann ekki lengi að forða sér út aftur af því að það voru allir, vægast sagt, stórfurðulegir. Orðin sjúddannámér, subbu gott, og suddalega voru mikið notuð. Deginum lauk á því að ein stúlkan að nafni Eygló hrópaði: “Þegar ég segi ‘góða’ þá segið þið ‘nótt’!” og Eygló hrópaði ‘góða’ og við stelpurnar svöruðum fullum hálsi ‘nótt’! Til gamans má svo geta að við tókum upp á því að kalla einn fararstjórann okkar, hann Gunnlaug, mömmu.
Fjórum síðustu dögum ferðarinnar eyddum við í heimagistinu í héraðinu Devon í suður-Englandi. Þar fengum við stelpurnar loksins að svala verslunarþorsta okkar og strákarnir misstu sig í tölvuleikjum og kveikjurum. Englendingarnir fóru afskaplega vel með okkur og komum við sæl og glöð frá þeim.
Þegar til stóð að halda til heimalandsins voru allir dálítið svekktir yfir að þessi svakalega ferð skyldi vera búin, en þó fegnir að hluta til að fá loksins að sofa í eigin rúmi og fara í almennilega sturtu. Nokkrum dögum eftir heimkomuna þráðu þó allir að komast aftur í tjaldið góða og upplifa fleiri óvænt ævintýri.
Hildur Hafsteinsdóttir
Heba Ýr Pálsdóttir Hillers
Jóhanna Jóhannsdóttir
Dögg Gísladóttir
Brynjar Smári Alfreðsson
