LANDSMÓT SKÁTA 2005
Nú þegar mánuður er í landsmót skáta fór hópurinn skáta úr vífli í undirbúningshjólaferð fyrir hjólaferðina á sjálft landsmótið. Hópurinn ætlar að hjóla, sigla og ganga á landsmótið og þannig ferðast á sinni eigin orku á landsmót. Það er um 8 manna hópurinn sem ætlar að hjóla á landsmótið og eru það Jón Ingi, Hörður, Þorkell, Agnar, Guðlaug Sunnar, Hjálmar, Magnús og Sigrún. Fimm af þeim fóru í ferðina um helgina og voru það Jón Ingi, Hörður, Agnar Guðlaug Sunna og Sigrún.
Undirbúningsferðin hófst á því að lagt var á stað frá skíðaskálanum í Hveradölum. Hjólað var yfir Hellisheiðina yfir í Fremstadal með veginum við Stóra – Skarðsmýrafjalli. Vegurin var greiðfær og var farið hratt yfir. Hins vega fór að hægja verulega á hraðanum þegar fariið var yfir Hengladalsána og vegurinn endar. Þá þurftum við að fara yfir mýrina í Fremstadal og þurfti þess vegna að teyma hjólin. Við stefndum styðstu leiði yfir dalinn og upp á línu veginn. Veðrið lék við okkur og hitinn var nær óbærilegur og varla hreyfði strá. Við brunuðum niður línuveginn í átt að Reykjadal og þar uppgvötaði Guðlaug Sunna að hún hafði gleymt sólgleraugunum í síðasta stoppi en ekki þótt nauðsyn að sækja þau. Þegar við komum að Klambragili stigum við af hjólunum og gengum niður í dalinn. Þar var snæddur matur og farið í bað í læknum. Viðdvölinn í læknum var frekar stutt vegna hve heitur lækurinn var vegna lítillar úrkomu upp á síðastkastið og lítið um kælingarvatn í dalnum. Eftir hið stutta bað var haldið af stað úr Reykjadalnum að hjólanum.
Nú tók við ferð upp Ölkelduhálsinn og var það erfista brekkan í ferðinni, hækkun um 200 metra. Upp á Ölkeldurhálsi sáum við yfir Álftatjörn og að sjálfsögðu voru þar áftapör. Brekkan niður hálsinn var brött og ekki treystu allir sér til að hjóla hana niður brekkuna en hinir héldu fast í bremsuna. Línuvegurinn var hinn grýttasti við Álftatjörn og var erfiður yfirferðar upp að Foldahálsi. Þar endaði línuvegurinn og þurftum við að teyma hjólin niður hálsinn þar sem veguinn hófst aftur. Vegurinn reyndist ekki eins grýttur fyrir neðan hálsinn og fór ferðinn að ganga hraðar á nýja leik. Aftur brunuðum við nú niður brekkur en mikið var um lausamöl og var þesss vegna erfitt að halda jafnvægi og gæta þrufti vel að hraðanum. Ferðin niður að Laxárdalinn gékk hratt og vel fyrir sig fyrir utan að Jón Ingi datt af hjóinum í einni brekku og meiddi sig svolítið í náranum. Hann var þó fljótur að jafna sig og þá var hjólað upp síðust brekkuna. Upp á síðust hæðinni var stoppað til að ná smá kröftum í loka áfangan niður að Úlfljótsvatni. Síðast spölurinn var fljót farinn en á leiðinni áttaði Guðlaug Sunna sig á því að hún hafði gleymt myndavélinni í stoppinu upp á hæðinni. Nú var ekki annað að gera en að hringja í Örvara ÚSÚ starfsmann og fá leyfi til að skutlast á bílnum á eftir til að ná í hana. Eftir þetta var Guðlaug ávallt spurð hvort hún væri að gleyma einhverju.
Við komum á Úlfljótvatn 7 tímum eftir að við lögðum af stað frá skíðaskálunum í Hverdölum. Drengirnir í ferðinni voru hins ekki af baki dottnir og hjóluðu þeir niður Þrastalund til að geta sprengt sig út af salgæti.
Morguninn eftir var veðrið ekki hið skemmtilegasta en þó að var aðeins farið á kajaka og var það blautt í ölduganginum á vatninu. Um hádegist bilið birtust svo duglegir foreldar til að flytja okkur og hjólin heim. Þetta var hin ánægjulegasta ferð og hópurinn var hreykinn af sér.
Gísli Örn Bragason
